سخنگوی حزب کارگزاران تأیید کرد طرح دولت ائتلافی و وحدت ملی در آستانه انتخابات ریاست جمهوری از سوی این حزب پیگیری می شد. پیش از این آقای هاشمی نقش خود در ماجرا را رد کرده و طرح مذکور را به آقای ناطق نوری نسبت داده بود.
به گزارش کیهان، حسین مرعشی در گفت وگو با روزنامه های توسعه و سرمایه ضمن تخطئه مجدد دولت اصولگرا گفت: در انتخابات دهم شماری از مدیران و تکنوکرات های ورزیده تأکید کردند برای ترقی ایران حاضرند با احزاب و شخصیت های معتدل و میانه رو جناح اصولگرایان متحد شده و دولت وحدت ملی تشکیل دهند. یادم هست در دیداری با جناب ناطق نوری که رقیب ما در انتخابات 1376 بود به ایشان گفتم، اصلاح طلبان یک ریاست جمهوری به شما بدهکارند و الان حاضریم که با طیف میانه و معتدل اصولگرایان متحد شویم. این فکر و آرمان مورد توجه سران و عقلای جناح اصولگرا قرار گرفت و تا جایی که می دانم جامعه روحانیت مبارز به عنوان نماد میانه رو در جناح یاد شده این موضوع را در دستور کار قرار داد و به صورت اصولی با آن موافقت و در شورای مرکزی تصویب کردند. اما افراطیون از آن به عنوان وحدت آمریکایی نام بردند. اگر به سرمقاله های روزنامه کیهان نگاه کنید ردپای این افراطی گری قابل مشاهده است و متاسفانه این طیف بر سایر طیف های اصولگرا غلبه کرد.
مرعشی با دفاع از برخی عناصر حزبی بازداشت شده در آشوب ها و با بیان اینکه همه علاقمندان نظام در حوزه و دانشگاه و در میان سیاستمداران اسیر دو جناح، اکثریت مجلس و قوه قضائیه، موافقان طرح وحدت و آشتی ملی اند گفت: مهم تر از اینکه چه کسانی (هاشمی،ناطق نوری، مهدوی کنی) حرکت آشتی ملی را شروع کرده و محوریت کار را برعهده گرفتند، این است که چه نتیجه ای قرار است گرفته شود. برگزاری جلسات تشریفاتی فایده ای ندارد. نتیجه ای که مهم است این است که باید قبول کنیم که سیاست های اجرایی در داخل و در مناسبات فعلی نیروهای سیاسی مشکل دارد و باید این سیاست ها اصلاح شود.
سخنگوی کارگزاران توضیح نداد که اگر قرار باشد سیاست های اجرایی را فشار احزاب ناکام در انتخابات معین کند، پس دیگر چه نیازی به انتخابات و اولویت دادن به رای و انتخاب اکثریت مردم است.
گفتنی است در انتخابات سال 76، جریان کارگزاران و طیف های همسو ضمن یک شعبده بازی سیاسی و با معرفی خاتمی به عنوان «منتقد» و ناطق نوری به عنوان «طرفدار» وضع موجود مدیریت دولت، مردم را به سمت رای به نامزد مورد حمایت خود (خاتمی) هدایت کردند در حالی که طیفی از همان ها بر حسب ظاهر به آقای ناطق لبخند می زدند. در واقع کارگزاران در انتخابات دوم خرداد 76 ضمن ائتلاف کامل با خاتمی، به رقیب وی نیز چنین القا می کردند که از او حمایت می کنند تا در هر صورت، حضور 8 ساله خود در دولت را -پس از ناکامی در تغییر قانون اساسی و تمدید ریاست جمهوری آقای هاشمی - تداوم بخشند.
این روند البته مفهوم واقعی طرح هایی نظیر وحدت ملی، آشتی ملی، دولت ائتلافی و... را روشن می کند. کارگزاران با همین سیاق، ضمن انجام تقسیم کار همیشگی، همزمان سراغ حمایت از موسوی و کروبی رفتند درحالی که با هر دو به ویژه موسوی در سال های آغازین دولت سازندگی مشکل داشتند. این اتفاق البته پس از ناامیدی از نامزدی خاتمی و نیز ناامیدی از اغوای اصولگرایان برای دور زدن احمدی نژاد صورت گرفت. | 
کواکبیان: به این جنبش سبز کافرم!